در مصر چه می گذرد؟

قربانیان ناپدید شده

المانیتور در گزارشی به متداول شدن پدیده قربانیان ناپدیده شده در نظام سیاسی حاکم بر مصر پرداخته است.

قربانیان ناپدید شده

گیلان خبر: ساعت 3 نیمه شب 24 می نیروهای مسلح ناگهان با زور وارد خانه خلیل شدند، نور خلیل چشمانش را که باز کرد با هشت مرد ماسک به صورت مواجه شد، از رختخواب بیرون کشیده شد، چشمانش را بستند و او توانست 4 روز بعد دوباره چشم باز کند.  او در ساختمان سازمان امنیت ملی مصر متوجه شد که برادرش نیز به سرنوشت مشابه او دچار شده است.

کنوانسیون بین المللی سازمان ملل متحد ناپدید شدن اجباری را همانند دستگیری، بازداشت، ربایش و یا سایر موارد مانع آزادی از سوی دولت و یا نیروهای منصوب به دولت که انجام آن را انکار می کنند، می داند. مبارزه با تروریسم که در دهه 1990 در مصر به شدت پیگیری می شد، پدیده جدیدی برای مردم به حساب نمی آمد، اما اکنون این مفهوم (( ناپدید شدن اجباری)) برای مردم تازگی دارد. طبق گفته های محمد لطفی، پژوهشگر بین المللی و مدیر کمیسیون حقوق و آزادی برای مصر در مصاحبه اخیرش با المانیتور، ناپدید شدن های اجباری ای که در رژیم حاکم فعلی به وقوع می پیوندد، مستند و سیستماتیک نیستند. این ناپدید شدن ها بعد از برکناری محمد مرسی در جولای 2013 به شدت افزایش یافت، در ابتدا تنها هواداران اخوان المسلمین مورد تهاجم قرار می گرفتند، اما اکنون تمامی شهروندان، صرف نظر از اینکه دارای وابستگی سیاسی هستند یا نیستند، تحت تاثیر این برخورد قرار گرفته اند.

اوایل فرد ناپدید شده در زندانی نظامی در  اسماعیلیه به نام العذولی، مخفی نگاه داشته می شد. بعد از آن که عده ای توانستند از آن جا خلاصی یابند، داستان های وحشتناکی از شکنجه و بدرفتاری رخ داده تعریف می کردند و در نهایت  این زندان در ژوئیه 2014 در معرض دید بین المللی قرار گرفت. اما این پایان کار نبود، حلیم حنیش وکیل حقوق بشر به المانیتور گفت که هیچ معیاری وجود ندارد که بگوییم افراد چگونه انتخاب می شوند، اکثر قربانیان اسلام گرا هستند اما نه در مقام رهبری حضور دارند و نه توانایی بسیج نمودن سایرین را دارند. اشرف شاهتا یکی از این افراد است که اتفاقا طرفدار به قدرت رسیدن عبدالفتاح السیسی بود، الان 2 سال است که ناپدید گشته است. او در ادامه می گوید که افرادی که شکنجه می شوند تا به جرمی اقرار کنند، بدون آن که شانس حضور در یک دادگاه عادلانه داشته باشند، بلافاصله به دادگاه نظامی منتقل می شوند. حنیش مدعی است که برای نمونه سه جوان که به اتهام جرمی که اصلا هنوز به وقوع نپیوسته دستگیر شده بودند، اعدام شده اند.

لطفی در ادامه می گوید که حکومت مردم را بدون هیچ معیاری قربانی می کند، مانند این است که یک تور بزرگ را در دریا بیندازید و هر اندازه که آن توری جا داشته باشد، ماهیگیری کنید. با توجه به دستگیری هایی که از مردم صورت گرفته، می توان گفت که همه افراد یک مظنون تلقی می شوند. این امر یک عمل عادی در شهرهایی نظیر نصر، شوبرا و مطاریه محسوب می شود که بیشتر قربانیان بچه ها هستند. لطفی به موردی مستند نشده اشاره می کند که درآن یک دانش آموز دبیرستانی دستگیر می شود و متعاقب آن تمامی همکلاسی هایش برای 5 روز ناپدید می شوند. بعضی از افراد چندین بار ناپدید شده اند و حتی عده ای کشته می شوند و جسدشان یافت می شود.

خلیل، فردی که در ابتدای مطلب به او اشاره شد می گوید که برادرش اسلام، توسط جریان های الکتریکی در حالی که با دست و پاهایش معلق بود، شکنجه گشته بود. او را تهدید به حلق آویز نگه داشتن تا زمانی که او افرادی را که اصلا تا به حال ندیده بود را شناسایی کند، یکی دیگر از شکنجه های آنها بود.

حنیش، وکیل حقوق بشر معتقد است که سازمان امنیت مصر با توجه به روند نامناسب بازجویی هایش بسیار نا امید کننده ظاهر شده است. افراد به قدری از نظر جسمی و یا روحی تحت فشار قرار می گیرند که به کاری که مرتکب نشده اند، اقرار می کنند. تمامی شواهد یک سناریو را نشان میدهد؛ صدها مصری زنجیر شده با چشمان بسته که راهروهای قابل مشاهده سازمان امنیت را پر کرده اند. آن ها ممنوع از صحبت با یکدیگر هستند. وقتی آنها بازجویی می شوند با سوال های مشخصی درباره جرمشان مواجه نمی شوند، بلکه کنجکاوی هایی در خصوص مسائل شخصی شان است نظیر اینکه دوستان شان چه کتاب هایی می خوانند و یا معمولا به چه جاهایی می روند. (بر اساس چندین مصاحبه که با المانیتور صورت گرفته است)

سوال محوری این است که این ناپدید گشتن ها چه ارتباطی با انقلاب ژانویه 2011 مصر دارد. یکی از قربانیان از بازجویی خود چنین خاطره ای دارد:"به من بگو که چه برنامه ای دارید! شما انقلابیون کشور را سرنگون کردید. بدون سازمان امنیت، مصر در کسری از ثانیه از بین رفته بود."

به المانیتور گفته شده که وقتی خانواده ها برای ثبت شکایتشان به پایگاه های پلیس مراجعه می کنند با پاسخ شدید و نیش داری مواجه می شوند: "ثبت شکایت در دولت علیه دولت؟"

وزیر کشور مصر بارها در صحبت هایش وجود (( ناپدید شدن های اجباری )) را در کشور انکار نموده، در مقابل طاهر ابو النصر وکیل حقوق بشر می گوید:" اگر دولت واقعا چنین ادعایی دارد، هم چنان وظیفه یافتن تمامی آن افراد گم شده دارد."

منبع: فرهنگ

 

کد مطلب: 13887

ارسال نظر

پربازدیدها

انتخاب سردبیر