محمد نظری

ایران مشکل داره یا بقیه؟

ایران مشکل داره یا بقیه؟

گیلان خبر : سلام. حتما این لطیفه رو قبلا هم شنیدید.

پسر بچه: مامان! اجازه میدی با پسر همسایه جدیدمون دوست بشم و بازی کنم؟

مادر: نه! اون پسر شر و شیطونیه و خرابکاره!   پسر بچه: خب مگه چیه؟ به من چکار داره؟   مادر: آدم باید با یه نفرِ بهتر از خودش دوست بشه. نه یه نفر شیطون و بی ادب.   پسر بچه: اگه اینطوریه، پس اجازه میدید اون با من دوست بشه...؟؟

احتمالا چند خط اول ِ این بخش رو بخونید، می گید چه ربطی به این لطیفه بالا داشت؟ اما ارتباطشو جلوتر میگم.

بحث اصلی سرِ اینه که کی با کی دعوا داره؟ سرِ چی دعوا داره؟ تا کِی؟ چرا با هم دوست نمیشن؟ راه حل چیه؟

به ظاهر مشکل از اونجایی شروع شد که تو ایران انقلاب شد. جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد با هیچ دولت و ملتی مشکل نداره و حاضره با همه تو آشتی باشه؛ به غیر از اونایی که خودشون نمیخوان؛ اونای که دوست دارن دخالت کنن تو امورات بقیه، اونایی که حق بقیه رو میگیرن، اونایی که دوست دارن ظلم و ستم کنن... اصلا از اون بالا، رهبر و بزرگترای کشور ایران تا پایین ترین که بنده نوعی باشم، از هر تریبونی که بوده، اعلام کردن ما کاری به کار بقیه نداریم؛ اما... اما اعتقاد داریم اگه منجی عالم رو میخوایم باید قبلش حکومت اسلامی رو تشکیل بدیم. شبیه ساز حکومت رسول خدا و علی بن ابی طالب. هر کس هم که دوست داره می تونه بیاد و وارد گود بشه و از اونجایی که حرف حق نفوذ و تاثیر داره، خیلیها اومدن و وارد گود هم شدن. درنتیجه مستکبرها با این «اما»ی ما مشکل پیدا کردن. یه پرانتز باز کنم؛ معنای استکبار چیه؟ استکبار از کبر و غرور میاد. مستکبر هم یک تعبیر قرآنیه. مستکبر دوست داره در کارهای دیگران دخالت کنه، آشوب بپا کنه، برای بقیه تصمیم بگیره و... بقول خودمون فضول بقیست. دولت مستکبر و کشور مستکبر میخواد از هر راهی، برتری خودش رو روی کشورهای دیگه حفظ کنه. هر راهی. حالا پرانتز رو می بندم و عبارت های قبل از پرانتز رو دوباره می خونیم... استکبار ستیز هم کسیه که ظلم و تعدی رو برنمی تابه و به حرف میاد. ما استکبار ستیزها هم در کنار نگاهمون به آینده سبز، نگاهی به پیام سرخ عاشورا داریم. وقتی ظلم و ستم از یک حدی بالاتر بره، باید تحمل نکرد. درسته که تو ماجرای حکمیت جنگ صفین و در زمان امامت امام حسن (ع)، امام معصوم مقبولیت چندانی نداشت و حاضر به پذیرفتن شرایط موجود شد، اما در سال آخر امامت امام حسین (ع)، وقتی استکبار و ظلم، اصول دین رو نشونه رفت، امام معصوم جهاد کرد. با وجود اینکه فقط تعداد معدودی یار و یاور دور خودش می دید.

  • مشکل مملکت ما

یکی از مشکلات بارز کشور ما، بلا شک مشکل معیشتی و اقتصادی مردمه و مشکل مدل اقتصادی نظام. که اینا به هزاران هزار عامل ریز و درشت دیگه برمیگردن. عقل سلیم حکم می کنه که اگه یه نفر میخواد تو هوای سرد و برفی، بیرون بره و سرما نخوره، بایستی از قبل آمادگی شرایط رو داشته باشه. بدنی قوی، سالم و مقاوم، بهمراه پوشاکی مناسب. نه اینکه فقط بشینه و دعا کنه که ایکاش زودتر هوا گرم بشه. تو بحث اقتصادی هم همینه؛ جوونی که خودش کار میکنه و کار میکنه و کار میکنه، موفق تر از اون جوونیه که چشمش به جیب باباشه؛ هرچند که حقوق اولی خیلی کمتر از پول تو جیبی دومی باشه. حالا این رو تعمیم بدیم به بحث کلان اقتصادِ  یه کشور. راه حل بیرون اومدن از این مشکلات اقتصادی، چیزی جز افزایش قدرت درونی کشور از طریق وفاق بین ملت و دولت نیست. یک اتحاد همه جانبه و یک تدبیر همه جانبه در همه زمینه ها برای افزایش اقتدار درون زا.

  • روابط حکومت ما با سایر کشورهای دنیا...!!؟؟

گفتیم که حکومت اسلامی ایران باید از حکومت صدر اسلام الگو برداری کنه. یعنی در عین اینکه اشخاص و سرزمین، تغییر کردن، اصول حاکم، ثابت باشه.

تو اون زمان، نظام اسلامی با تعداد زیادی از اقوام و گروهها و قبیله های یهودی و مسیحی پیمان صلح بسته بود و با عده اندکی که به ترویج شرک و کفر می پرداختن وارد جنگ شد. (که البته همه اون ها در موضع دفاعی بود)

امروز هم ایران (همونجور که اول گفتم) با همه کشورها و مردمها و ادیان، سرِ آشتی داره؛ بغیر از اونایی که مستکبرن و پررو. مثل انگلستان و ایالات متحده و شوروی و ... در زمانهای مختلف.

  • چرا مرگ؟

ابراز نفرت و لعن از ستم و ستمگری و ستمگر، امری کاملا ممدوح و پسندیده و فطریه. حتی دولت هایی که ما اونها رو ظالم می دونیم، بخاطر همین مساله فطریِ نفرت از ظلم با ما سرِ جنگ دارن. اونها ما رو به داشتنِ سلاح کشتار جمعی اتمی و سلطه خواهی و سلطه جویی و روای ظلم و ستم متهم می کنن و به این بهانه فطری، از هر ابزاری برای ابراز بیزاری از ما استفاده می کنن.

اگه بخوایم نامردی ها و ضد بشریت های امریکا رو لیست کنیم، شاید از عهده اینکار برنیایم. از بس که زیاده. کودتاها و کشتارها و جنگهای بی شمار، حمایت از ستمگران و غاصبان و دیکتاتورها و خونخواران، استفاده از سلاحهای شیمیایی در جنگهای مختلف، استفاده از بمب های هسته ای، آزمایش مواد شیمیایی مختلف بر روی مردم بی خبرِ  کشورها(ی خصوصا امریکای لاتین). از همه بدیهی تر، ظلمی که به مردم خودش داره میکنه. میگن اگه هزینه 18 روز جنگ تو دنیا صرف خود بشریت بشه، هیچ کس فقیر باقی نمیمونه. حالا دنیا پیشکش، هزینه جنگهاشون رو بذارن واسه مردم خودشون. به عنوان مثال بگم، قیمت یه دونه تیرِ RPG7، در حدود هفت میلیون تومنه. دیگه فکر سلاحهای جدید و پیشرفته رو بکنید.

قرآن هم در باب لعن ستمکار میگه:

  • [اين آيات] اعلام بيزارى [و عدم تعهد] است از طرف خدا و پيامبرش نسبت به آن مشركانى كه با ايشان پيمان بسته‏ايد (۱) (توبه)
  • خداوند بانگ برداشتن به بدزبانى را دوست ندارد مگر از كسى كه بر او ستم رفته باشد و خدا شنواى داناست (148) (نسا)

 

  • مذاکره، چرا و چگونه؟

هر وقت بحث مذاکره با امریکا مطرح میشد، اونها میگفتن شما تو مذاکره باید بگید چرا از تروریستها حمایت می کنید؟ چرا حقوق بشر رو نقض می کنید؟ چرا سلاح کشتار جمعی دارید؟ چرا...؟ که این دیگه مذاکره نبود که؛ محاکمه بود. ما هم قبول نمیکردیم و میگفتیم شما چیکاره باشی؟ کی شما رو قاضی به حساب آورد؟

بعد از سالیانِ سال اونا بالاخره پیشنهاد دادن که در یک فضای عادلانه، بشینیم سرِ بحث هسته ای مذاکره کنیم. جالبه، سر چیزی که اصلا مساله اصلی اون نیست. فقط یه بهانه ست. کما اینکه دیدیم در دوران آقای خاتمی  وقتی هسته ای رو کمپلت تعطیل کردیم، باز هم مشکلاتشون با ما حل نشد. تازه اومدن و گفتن، محور شرارت در دنیا، ایرانه. ایران خطرناک بوده، هست و خواهد بود. اصلا فراتر از اون، قبل از انقلاب که محمد رضا پهلوی از خودشون بود. چرا اون موقع هیچ حقی واسه ایران و مردمش قائل نبودن و ایران رو تو انزوا و عقب موندگی نگه داشتن؟

بهرحال رهبر، هم چند سال پیش و هم اخیرا گفته که ضرر رابطه با امریکاییها بیشتر از فایدشه.

انسان رابطه را با هر كشورى به دنبال تعريف يك منفعتى ايجاد ميكند... آن روزى كه رابطه‌ى با آمريكا مفيد باشد، اول كسى كه بگويد رابطه را ايجاد بكنند، خود بنده هستم... دشمنى، دشمنىِ اصولى است... آن چيزى كه ميتواند خطر دشمن را ضعيف كند، نمايش قدرت شماست، نه نمايش ضعف شما... (بیانات رهبر در دیدار با دانشجویان یزد - 13/10/1386)

مذاكره در موضوعات خاص اشكالى ندارد؛ منتها گفتم من اعتماد ندارم... هر ملّتى به آمريكا اعتماد كرد، ضربه خورد؛ حتّى آن كسانى كه دوست آمريكا بودند... ملّتها و حتّى دولتها به آمريكا بى‌اعتمادند... اگر ]از مذاکره ها[ نتيجه گرفتند كه چه بهتر، امّا اگر نتيجه نگرفتند، معنايش اين باشد كه براى حلّ مشكلات كشور بايستى كشور روى پاى خودش بايستد... اين تجربه ظرفيّت فكرى ملّت ما را بالا خواهد برد؛ مثل تجربه‌اى كه در سال ۸۲ و ۸۳ در زمينه‌ى تعليق غنى‌سازى انجام گرفت (بیانات رهبر در دیدار با دانشجویان و دانش آموزان – 12/8/1392)

 

مرگ بر امریکا و مذاکره با امریکا قابل جمعند؟

باید دید در این سی و پنج سال، شعار مرگ برامریکا تاثیر داشته یا نه؟ یک مقایسه ساده: مصری ها در زمانی که تو ایران انقلاب شد، قرارداد کمپ دیوید رو امضا کردن. اونا شدن یارِ امریکا و ما شدیم ضد امریکا. الان اونا کجان؟ اولِ راهی که ما 35 سال پیش بودیم. دولت های اتحادیه اروپا که یار غمخوار امریکا بودن، 30 سال پیش کجا بودن، الان چه حال و روزی دارن؟ از همه بدتر، 30 سال پیش، خود امریکا تو اوج باصطلاح قدرت بود و ما درگیر جنگ خارجی و داخلی. ما نه زیرساخت داشتیم، نه جاده درست و حسابی، نه کارخونه، نه نیروی متخصص تربیت شده، نه پول، نه ابزار دفاع و... اونها همه چی داشتن و به قول خودشون آقای دنیا بودن. الان ما تقریبا  همه این ها رو داریم و امریکاییها درگیر منجلابی هستن که خودشون درست کردن. پس این ضد امریکایی بودن، بیشتر فایده داشته تا ضرر. تازشم، چندین تا کشور شدن مرید و مقلد ما.

وقتی امریکاییها میان و مذاکره می کنن، ازونطرف همچنان تهدید و فشار و تحریم و جنگ علیه ما رو پیش می برن و میگن اگه فلان پارامتر رو قبول نکنید، فشارها بیشتر خواهد شد. چرا ما نیایم و نگیم اگه شما هم فلان بند رو نپذیریذ، ما همچنان تو دنیا ضد شما تبلیغ می کنیم و آبروتونو می بریم...؟

سوال: مگه خودِ ایران قبلا و تو زمان پادشاهان، به کشورهای همسایه حمله نکرد و جنگ و خونریزی به پا نینداخته؟ پس ظالمه...! یا اگه قرار باشه مرگ بر کشوری بگیم، باید از مغولستان شروع کنیم و به عراق و شوروی برسیم!

جواب: بهترین راه برای گرفتن جواب، ترسیم میدان نبرده. اول هدف از جنگ مشخص بشه و طرفین دعوا.

هدف که قبلا توضیح داده شد؛ برای رسیدن به موعود باید استکبار ستیز بود. طرفین این جنگ هم که مشخصه. مستکبر و مستکبرستیز. اگه قبلا شوروی اون طرف صحنه جنگ بود، ما هم شوروی ستیز بودیم. اما الان شورویِ ضعیف شده که هر کشورش با مشکلات خودش درگیره، خیلی نمی تونه جلوی ما مانور بده و معمولا یکی به نعل میزنه و یکی به میخ. چه بسا چند سال دیگه امریکا هم خیلی طرفِ مقابل ما تو دعوا نباشه. علی ای حال، فعلا که بیشمار اقدامات وحشتناک انجام داده و خیلی هم پررو، از کارهاش عذرخواهی نمی کنه. پس نشون میده در حال حاضر، مصداق واقعی دستگاه استکبار، امریکاست.

حالا ارتباط لطیفه اول متن با محتوای این مطلب، کلام رهبریه. در ارتباط با هر کشوری باید منفعت و ضرر را در اقتضای روز در نظر گرفت.

کد مطلب: 608

  • رضا
    0
    0
    پاسخ

    خیلی خوشحال شدم مطلب خوبی بود

ارسال نظر

پربازدیدها

انتخاب سردبیر