معصومه مرادی

تاملی در لحظات تولد امام علی (ع)

آیا کعبه با شکستن و شکافته شدن دیوارش نمی خواست تعظیم مقام علی (علیه اسلام) را بنماید؟

تاملی در لحظات تولد امام علی (ع)

گیلان خبر ـ معصومه مرادی: قصد نگارنده در این مجال آنست که هرچند کم، از خانواده و محیطی که علی (علیه اسلام) درآن متولد گردیده و رشد یافت، مطالبی ارائه نماید.
امیرمومنان علی (علیه اسلام) فرزند ابوطالب و فاطمه بنت اسد بودند و جدِ ایشان، عبدالمطلب نام داشت.
عبدالمطلب پسر هاشم و سلمی بود. و فرزندانش: عباس، حمزه، عبدالله، ابوطالب، زبیر، حجل، مقوم، ضرار ابولهب، قشم و شش دختر بودند. کنیه عبدالمطلب "ابوالحارث" نام اولش عامر و به "شیبه الحمد" شهرت داشت.
   نسب ائمه معصومین (علیهم اسلام) و همه طالبین - که انسابشان در کتاب " عمده الطالب فی انساب آل ابی طالب" تالیف " جمال الدین احمد بن علی حسینی" آمده است-  به " ابوطالب بن عبدالمطلب" و نسب بنی العباس - از جمله 37 نفر از خلفای عباسی عراق - به عباس بن عبدالمطلب می رسد.
   عبدالمطلب از پرستش بتها برکنار بود، و خدا را به یگانگی می شناخت و به نذر وفا می کرد و سنتهائی نهاد که بیشتر آنها در قرآن نازل گشت و در سنت رسول خدا پذیرفته شد و آنها عبارتست از: وفای به نذر، پرداخت صد شتر در دیه، حرمت نکاح محارم، متوقف ساختن در آمدن به خانه ها از پشت آنها، بریدن دست دزد و نهی از زنده به گورکردن دختران، مباهله، حرمت میگساری، حرمت زنا، حد زدن زناکار و قرعه زدن، این که نباید هیچکس برهنه پیرامون کعبه طواف نماید، پذیرایی از میهمانان، اینکه نباید هزینه حج را جز از اموال پاکیزه خود بپردازند، بزرگ داشتن ماه های حرام، تبعید کردن زنان مشهور زناکار و خمس دادن از گنج و سقایت حاجیان  و هر طوافی را هفت شوط قرار دادن.


   یعقوبی از رسول خدا روایت کرده است که گفته است: "خدا جد من عبدالمطلب را به تنهایی در سیمای پیامبران و هیبت پادشاهان محشور می نماید."
   ابن اثیر می نویسد: "عبدالمطلب" نخستین کسی بود که در کوه حراء به اعتکاف پرداخت و چون ماه رمضان می رسید به کوه حراء می رفت و درتمام ماه بینوایان را اطعام می کرد و در صد و بیست سالگی وفات یافت. ابن قتبه می گوید در روی زمین، هاشمی نسبی جز از فرزندان عبدالمطلب نیست. چون هاشم را پسرانی بود، اما نسلی از ایشان باقی نماند. خاندان هاشم شاخه ای از عبد مناف اند و شاخه دیگر آن بنی عبد شمس، نیای امویان است. و هر دو خاندان از قریش اند. خاندان هاشم در قریش به بزرگواری و گشاده دستی شناخته شده بودند، هر چند مکنتی چون خاندان عبدشمس نداشتند.(1)
   و اما فاطمه بنت اسد؛ از طایفه بنی هاشم و دختر عموی ابوطالب و زنی هوشمند و با کمال، عفیف، نیکو سرشت و دانا بود.
   فاطمه دختر اسد بن هاشم با ابوطالب پسر عبدالمطلب بن هاشم قریشی ازدواج کرد. وی تنها همسر ابوطالب بود و برای او چهار پسر و دو دختر به دنیا آورد که عبارتند از: طالب، عقیل، جعفر، علی (علیه اسلام)، ام هانی و جمانه. او و ابو طالب اولین زن و مرد هاشمی بودندکه با یکدیگر ازدواج کردند.
   فاطمه بنت اسد زنی پاکدامن و موحد بود. هر کسی از سیره نویسان که به شرح فاطمه بنت اسد پرداخته است، او را از نخستین زنان مسلمان شمرده است. ابن جوزی آورده است که او نخستین زنی بود که با پیامبر (صل الله علیه وآله) بعد از خدیجه (سلام الله علیها) در مکه بیعت کرد.
   زمان ولادت امام علی (علیه اسلام) بنا به نقل بعضی از مورخین 13 رجب یا 23 آن ماه و بعضی نیمه شعبان نوشته اند. سی یا بیست و نه سال پس از عام الفیل، سالی که ابرهه سردار حبشی با پیلهای خود برای ویران کردن مکه آمد. ایشان در کعبه به دنیا آمدند و قبل از ایشان، احدی در کعبه به دنیا نیامده بود و این فضیلتی بود که خداوند به علی (علیه اسلام) اختصاص داده بود تا به این وسیله قدر و منزلت او را بزرگ نموده و جایگاه و مرتبه او را بالا ببرد و بزرگی او را آشکار نماید.(2)
   فاطمه هنگامی که به علی (علیه اسلام) حامله بود به طواف خانه خدا آمد و در همان حال درد زایمان به سراغش آمد. چون آثار وضع حمل در او پدیدار شد، به مسجدالحرام و نزدیک کعبه آمد و با خدای خود گفت: "پروردگارا! من به تو و پیامبرانی که از سوی تو آمدند و به کتابهای آنان و به گفتار جدم، ابراهیم خلیل، ایمان دارم. خداوندا! به حق کسی که این خانه را بنا کرده و به حق نوزادی که در رحم من است، این زایمان را برای من آسان گردان."
   دعای فاطمه مستجاب شد. فاطمه بنت اسد، در قسمت پشت کعبه (یعنی آن سمتی که درب آن است) ایستاده بود و رو به کعبه دعا می خواند که ناگهان پیش چشمان همه ی حاضران، دیوار خانه خدا از همان قسمت شکاف برداشت و آنقدر از هم فاصله گرفت که فاطمه توانست از شکاف دیوار، وارد خانه خدا شود، جبرئیل امین او را به داخل کعبه برد و دوباره دیوار بهم آمد و داخل کعبه سه روز ماند و اهل مکه در کوچه و بازار این قصه را نقل می کردند.
   علامه امینی درباره محل تولد علی (علیه اسلام) می فرمایند: "این حقیقت آشکار است که شیعه و سنی در اثبات آن متفقند و احادیث آن متواتر و کتاب ها از آن لبریز است."
   از جمله علمای مشهور اهل سنت  که این واقعه را تایید کردند "الحافظ ابو عبدالله" ملقب به حاکم نیشابوری متوفی 405 ه.ق صاحب کتاب "المستدرک علی الصحیحین" می باشد.
   پس فرزندی پاک از نسلی پاک، در مکانی پاک به دنیا آمد؛ یعنی در شریف ترین مکان مسجدالحرام، که کعبه است؛ جایی که کسی به جز او در آن به دنیا نیامده بود؛ و فرزندی که در شهرالحرام، مسجدالحرام، بیت الحرام و روز جمعه که بهترین روزها است به دنیا آمده باشد، در نهایت شرافت است.
   از دیگر ویژگی های مختص امیرالمومنین علی (علیه اسلام) که تنها در مورد ایشان صادق بوده و مزید شرافت آن حضرت است، موضوع نام گزاری حضرت امیر (علیه اسلام) است که از عالم غیب برایشان این نام یعنی "علی" برگزیده شد.
   در واقع قبل از ولادت حضرت علی (علیه اسلام) نام او در تمام کتب آسمانی و هزاران سال قبل از خلقت او در تمام آسمان ها نام "علی" ثبت شده بود.
   علی در لغت صفت مشبهه از ماده علّو، به معنای والایی است و در وجه وصفی اش معنای "والا" را دارد؛ در روایات نیز به ملحوظ بودن این معنا در وجه نام گذاری حضرت اشاره رفته است.
   ایشان به فراخور موضوعات مختلف و جایگاه اجتماعی به نامها و القابی اشتهار  یافته است. نام ایشان نزد مادر گرامی اش: حیدره، نزد ابوطالب: ظهیر؛ نزد اعراب: علی؛ نزد رومیان: بطرسیا؛ در میان فارس: جبتر؛ در انجیل: ایلیا؛ در تورات: بریء؛ در زبور:أری آمده است.
   چنانکه نوشته شد خاندان هاشم از مکنت چندانی برخوردار نبودند. ابوطالب که در کودکی سرپرستی محمد (صل الله علیه وآله) را برعهده گرفت، فرزندان و عیال بسیار داشت. قریش را سالی سخت پدید آمد. محمد (صل الله علیه وآله)  عموی خود عباس را گفت: "برادرت ابوطالب نانخور فراوان دارد و چنین که می بینی مردم در سختی به سر می برند، بیا نزد او برویم و از آنان بکاهیم. نزد ابوطالب رفتند و داستان را با  او در میان نهادند. ابوطالب پذیرفت. محمد (صل الله علیه وآله) علی (علیه اسلام) را و عباس، جعفر را گرفت. از این رو علی در خانه محمد (صل الله علیه وآله) و در دامان او پرورده شد و خود در این باره چنین گوید: " در پی او بودم چنانکه شتربچه در پی مادر، هر روز برای من از اخلاق خود نشانه ای برپا می داشت و مرا به پیروی آن می گماشت."

   اینها همه گوشه ای از فضایی بود که امیرمان درآن رشد یافت.
   آری امیر مومنان علی (علیه اسلام) بدین گونه پا به این دنیای فانی نهاد تا با حضور خود به جان ها حیاتی نو ببخشد تا آنانکه در این مسیر نیازمند امیری هستند که با جان خود به دل ها روشنایی می بخشد، حرکت آغاز کنند.
   و آیا شکافتن کعبه برای امیرالمومنین علی (علیه اسلام) که در بطن فاطمه بود، نشانی از خضوع کعبه در مقابل حضرتش نبود؟ آیا کعبه با شکستن و شکافته شدن دیوارش نمی خواست تعظیم مقام علی (علیه اسلام) را بنماید؟ آیا کعبه با شکستن خود نمی خواهد بگوید علی (علیه اسلام) به من نیز ولایت دارد و من که کعبه هستم و بیت الله مامور خضوع در برابر علی (علیه اسلام) ؟
پس چگونه است بدون علی (علیه اسلام) خضوع در برابر خداوند یکتا ؟!
 

پی نوشت:
1- شهیدی.سید جعفر.زندگانی امیرمومنان علی (علیه اسلام) صفحه 5
2- حسینی مطلق. محمدرضا.شهید تنها.صفحه 13
ومطالبی از سایت کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس اسلامی- خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)- پژوهشکده باقرالعلوم.

 

کد مطلب: 234

ارسال نظر

پربازدیدها

انتخاب سردبیر