معصومه مرادی

مقام حضرت عباس(علیه السلام)

حضور حضرت عباس (علیه السلام) در عاشورا و بزرگی این حادثه مانع از آن می شود که انسان به ورای آن بنگرد تا ببیند این بزرگ مرد که بود که در عاشورا همچون ماه جلوه گر شد.

مقام حضرت عباس(علیه السلام)

گیلان خبر: حضور حضرت عباس (علیه السلام) در عاشورا و بزرگی این حادثه مانع از آن می شود که انسان به ورای آن بنگرد تا ببیند این بزرگ مرد که بود که در عاشورا همچون ماه جلوه گر شد.
گفتن از مقام حضرت عباس (علیه السلام) کار آسانی نیست، چرا که از انسانی صحبت به میان آمده که در عاشورا حماسه ها آفرید. راهی که می تواند جایگاه حضرت عباس (علیه السلام) را بیش از همه مشهود کند، توجه به مقام پدر و مادر ایشان است چرا که حضرت عباس (علیه السلام) فرزند مردی بود که وصی و جانشین پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله) بوده و در بزرگواری و فضیلت همین بس که پیامبر درباره ایشان فرمود: « حق با على است هر جا كه رو كند .(الکافی)»
و مادر ایشان فاطمه دختر حزام بودند. امام علی (علیه السلام) برای ازدواج با ایشان به برادرش عقیل که علم انساب می دانست گفتند: « زنی برای من بجوی که از بزرگمردان و دلاوران عرب بوجود آمده باشد می خواهم از او صاحب فرزندی رشید و شجاع بشوم .»
آری، حضرت عباس (علیه السلام) در دامن پدر و مادر با فضیلتی چنین رشد یافت پس چه جای شگفت برای فضایل این بزرگ مرد.
ابوالفضل از کنیه های حضرت عباس (علیه السلام) است، از آنجائیکه حضرت پسری به نام فضل داشته است این کنیه به او داده شده است. حتی اگر ایشان فرزندی بنام فضل نمی داشت، به حق ایشان صاحب فضل و سرچشمه جوشان آن است. ایشان در زمان حیات، سخاوتمندانه نیاز افراد را که به سوی او می آمدند برآورده می نمود. ایشان بعد از شهادتش نیز پناه پریشان حالان بود و هیچ کس با نیت خالص به او پناه نمی برد مگر آنکه خداوند مشکلات و پریشانی وی را برطرف می نماید.
حضرت عباس (علیه السلام) در کلام ائمه معصوم به بزرگی یاد شده چنانکه امام صادق (علیه السلام) درباره ایشان می فرماید:
عمویم عباس بن على (علیه السلام) بصیرتى نافذ و ایمانى محکم داشت. همراه برادرش حسین (علیه السلام) جهاد کرد، به خوبى از بوته آزمایش بیرون آمد و شهید از دنیا رفت...» (ذخیرة الدارین، ص 123 به نقل از عمدة الطالب)

امام صادق (علیه السلام) از برترین صفات مجسم در عمویش که مورد شگفتیست می گوید: از تیزبینی و تفکر عمیق بود که حضرت به تبعیت از امام حسین (علیه السلام) برخاست، از نشانه های استواری ایمان حضرت، جهاد در کنار برادرش بود که هدفش جلب رضایت پروردگار متعال به شمار میرفت. و جهاد در راه آرمان برادر، بزرگترین فضیلی بود که حضرت ابوالفضل بدان دست یافت.
و همچنین از توجه به زیارتنامه ای که در مقام ایشان روایت شده بدست می آید که ایشا ن نزدیک به مقام امامان (علیهم السلام) قرار دارد. و توجه به این عبارت « لعن الله من جهل حقک و استخف بحرمتک» ( خدا لعنت کند آن را که تو را نشناخت و حرمت تو را پاس نداشت) در زیارت نامه آن حضرت، که از امام صادق (علیه السلام) روایت شده می رساند که سایر شهدا به چنین مرتبه ای نرسیده اند، هرچند هر یک دارای حق و حرمت بسزایی هستند.
امام سجاد (علیه السلام) برای آن بزرگوار منزلت بزرگی را مطرح کرده اند که عمو یش جعفر طیار (علیه السلام) آن را داراست و سایر شهدای کربلا به آن مرتبه نائل نگردیده اند.
ایشان می فرمایند: « ...، هر دو دستش قطع شد، در عوض خداوند دو بال به او عنایت فرمود. همانگونه که به جعفربن ابیطالب (علیه السلام) عطا فرمود که با آنها همراه فرشتگان در بهشت پرواز می کند ...»
از مقام ومنزلت حضرت عباس(علیه السلام) همین بس که وقتی عصر عاشورا دشمن به خیمه ها نزدیک شد. حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) به ابوالفضل (علیه السلام) فرمود.
« ارکب بنفسی یا اخی، حتی تلقاهم وتسالهم عما جائهم.
برادرم جانم به فدایت. سوار شو آنان را دیدار کرده و از آنان علت آمدنشان را بپرس.»
اگر عباس بن علی (علیه السلام) نبود چه بسا بتوان ادعا نمودکه امام حسین (علیه السلام) دست به قیام نمی زد چرا که قیام شرایطی دارد و یکی از شرایط آن داشتن یار و یاورست. یاری دهنده ای که امامان دیگر نداشتند و دست به قیام نیز نزدند.
اگر پرسیده شود با توجه به محبت شدید حضرت عباس (علیه السلام) به امام زمانش چرا پیش از شهدا دیگر به نبرد نرفت می توان گفت به دلیل اهمیت موقعیت او نزد امام زمانش بود، زیرا حضرت سیدالشهدا (علیه السلام) بقاء او را از ذخایر امامت و شهادتش را موجب از هم پاشیدگی لشکر می دانست، لذا حضرت فرمود:
« اذا مضیت تفرق عسکری »
حتی امام (علیه السلام) در آخرین لحظات به آن عزیز اجازه رفتن به میدان نبرد را نداد فقط اذن آوردن آب را عنایت فرمود.
اینها همه گوشه ای از تاریخ و روایات  است که گویای مقام حضرت ابالفضل العباس (علیه السلام) است. و شناخت ایشان نیازمند سالها تلاش و مطالعه می باشد.

منبع: مقتل مقرَّم، آیت الله سید عباس عبدالرزاق موسوی مقرم

 

کد مطلب: 756

ارسال نظر

پربازدیدها

انتخاب سردبیر